در تعالیم بهائی، غلبه بر نفس به معنای دشمنی با خود یا سرکوب زندگی نیست؛ بلکه یعنی آزاد شدن روح از اسارت خودخواهی، غرور، وابستگی و خواستههای پایینتر. این مقاله توضیح میدهد نفس چیست، چگونه در زندگی روزمره ظاهر میشود و انسان چگونه با دعا، محاسبهٔ نفس، کلام الهی و خدمت میتواند به آزادی روحانی نزدیکتر شود.
آیا هدف زندگی فقط موفقیت، ثروت و آسایش است؟ این مقاله با نگاهی به تعالیم بهائی توضیح میدهد که حقیقت انسان روح اوست و زندگی زمینی فرصتی برای پرورش فضائل، خدمت به عالم انسانی و حرکت به سوی قرب و رضای الهی است.
هائی بودن تنها یک نام یا وابستگی دینی نیست؛ مسیری آگاهانه برای شناخت حقیقت، پرورش فضائل انسانی و خدمت به عالم بشری است. این مقاله توضیح میدهد که شناخت حضرت بهاءالله چگونه باید در محبت، راستی، فروتنی، ترک تعصب، امانتداری و تلاش برای ساختن جهانی متحد و عادلانه آشکار شود.
حضرت بهاءالله تنها یک مصلح، عارف یا اندیشمند بزرگ نیستند؛ ایشان مظهر ظهور الهی و پیامآور خداوند برای عصر حاضر شناخته میشوند. این مقاله با زبانی روشن و مستند، مقام حضرت بهاءالله، معنای مظهریت، تفاوت آن با حلول و تجسم، وحدت پیامبران و رسالت جهانی ایشان را بررسی میکند.
کلام الهی تنها مجموعهای از واژهها و تعالیم نیست؛ نیرویی زنده و خلاق است که روحالقدس از طریق آن در جان انسان جریان مییابد. این مقاله بررسی میکند که چگونه کلمةالله انسان را به خلقی تازه بدل میسازد، ادیان را تجدید میکند و زمینهٔ تحول اخلاقی، اجتماعی و تمدنی بشر را فراهم میآورد.
انسان از آغاز تاریخ در جستوجوی شناخت خدا بوده است؛ اما آیا ذهن محدود بشر میتواند ذات نامحدود الهی را درک کند؟ این مقاله با نگاهی به تعالیم دیانت بهائی توضیح میدهد که ذات خداوند فراتر از تصور و ادراک انسان است، اما شناخت او از راه آثار، اسماء و صفات، و در کاملترین مرتبه از طریق مظاهر الهی ممکن میشود.
آموزش ذهن انسان را پر میکند، اما تربیت شخصیت، وجدان و جهت زندگی او را میسازد. این مقاله با نگاهی به تعلیم و تربیت در دیانت بهائی، توضیح میدهد چرا کودک تنها به معلومات و مهارت نیاز ندارد، بلکه باید با محبت، اخلاق، دعا، خدمت، مسئولیتپذیری و احترام به همهٔ انسانها پرورش یابد.
جهان امروز از نظر علم و تکنولوژی بیش از هر زمان پیشرفت کرده است، اما هنوز با فقر، نابرابری، جنگ، اضطراب و بحران معنا روبهروست. این مقاله بررسی میکند که چرا پیشرفت علمی، بدون معنویت، عدالت و شناخت مقام انسان، برای ساختن آیندهای سالم و انسانی کافی نیست.
آیا دین مانع پیشرفت انسان بوده یا نیرویی برای رشد و تکامل او؟ این مقاله با نگاهی عقلانی و روحانی، نقش ادیان الهی را در تربیت اخلاقی، پیدایش تمدن، جستوجوی معنا، وحدت انسانها و بلوغ عالم انسانی بررسی میکند و نشان میدهد که دین حقیقی، در جوهر خود، نیرویی برای بیداری، اخلاق، علم، عدالت و وحدت بشر است.