صلح عمومی

در چنین جهانی، صلح دیگر یک آرمان شاعرانه یا خواسته‌ای احساسی نیست؛ ضرورتی حیاتی برای بقای تمدن انسانی است. اما پرسش این است: چرا با وجود سازمان‌های بین‌المللی، پیمان‌نامه‌ها، مذاکرات دیپلماتیک و تلاش‌های سیاسی فراوان، صلح پایدار همچنان دشوار و شکننده باقی مانده است؟

از دیدگاه دیانت بهائی، پاسخ آن است که صلح واقعی فقط با توقف جنگ حاصل نمی‌شود. صلح، نیازمند دگرگونی عمیق‌تری است: دگرگونی در نگرش انسان به خود، به دیگران، به دین، به قدرت، به عدالت و به آیندهٔ مشترک بشر.

حضرت بهاءالله می‌فرمایند:

«آسایش هنگامی دست دهد که هر کس خود را نیک‌خواه همهٔ روی زمین نماید.»

منبع: حضرت بهاءالله، لوح دنیا</span.

این بیان، صلح را از سطح قراردادهای سیاسی به سطح وجدان انسانی می‌برد. صلح زمانی آغاز می‌شود که انسان، خیر خود را از خیر دیگران جدا نبیند؛ وقتی که ملت‌ها، ادیان و اقوام، خود را دشمن یا رقیب ندانند؛ و بشر بپذیرد که زمین، خانهٔ مشترک همگان است.

بیت‌العدل اعظم در پیام مهم خود، وعدهٔ صلح جهانی، تأکید می‌کند که صلح فقط ممکن نیست، بلکه مرحله‌ای ضروری در تکامل اجتماعی بشر است. این پیام، بشریت را به پذیرش این حقیقت فرا می‌خواند که نظم تازهٔ جهانی تنها زمانی شکل می‌گیرد که مردم خود را اعضای یک خانوادهٔ واحد انسانی بدانند.