تساوی حقوق زنان و مردان

از نگاه بهائی، روح انسانی جنسیت ندارد. زن و مرد هر دو انسان‌اند، هر دو مظهر استعدادهای الهی‌اند و هر دو می‌توانند به مراتب عالی علم، اخلاق، ایمان، خدمت و حکمت برسند. جامعهٔ جهانی بهائی در سند The Prosperity of Humankind، که زیر نظر بیت‌العدل اعظم منتشر شده، این حقیقت را چنین بیان می‌کند که «روح عاقل جنسیت ندارد» و هر نابرابری که بر پایهٔ جنسیت توجیه شود، مانعی در برابر رشد فردی، خانواده، جامعه و تمدن است. 

بنابراین، تساوی زن و مرد در دیانت بهائی فقط به معنای اصلاح قوانین نیست؛ به معنای دگرگونی نگاه انسان به ارزش، توانایی و نقش زن و مرد است. قانون می‌تواند تبعیض را منع کند، اما اگر دل‌ها و فرهنگ‌ها تغییر نکنند، تبعیض در شکل‌های پنهان‌تر ادامه می‌یابد. این تعلیم، انسان را دعوت می‌کند که نه‌تنها ساختارها، بلکه پیش‌فرض‌های ذهنی و عادت‌های فرهنگی خود را نیز بازنگری کند.

بخش بزرگی از تبعیض علیه زنان به نام سنت، فرهنگ یا حتی دین توجیه شده است. اما در نگاه بهائی، هر برداشتی که کرامت انسان را پایمال کند و استعدادهای نیمی از بشر را محدود سازد، نمی‌تواند بازتاب روح حقیقی دین باشد. دین حقیقی باید سبب عدالت، محبت، رشد و وحدت گردد؛ نه ابزار سلطه و تحقیر.

اینجا تعلیم «تطابق دین با علم و عقل» نیز اهمیت می‌یابد. اگر تفسیری از دین با عدالت، عقل و کرامت انسانی ناسازگار باشد، باید آن تفسیر را بازنگری کرد. حقیقت دین، انسان را آزادتر، آگاه‌تر و اخلاقی‌تر می‌کند؛ نه محدودتر و خاموش‌تر.

از نگاه دیانت بهائی، آنچه به نام دین علیه زنان اعمال شده، اغلب بازتاب حقیقت دین نیست، بلکه آینهٔ نادانی، تعصب و منافع قدرت‌های زمینی است. بر همین اساس، تنها راه رهایی از این زنجیرهای ذهنی و اجتماعی، بازخوانی آموزه‌های دینی در پرتو عقل، علم و عدالت است، نه از منظر مصلحت‌اندیشی‌های فرهنگی، بلکه بر مبنای جوهر حقیقت الهی.

حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند:

«تا زنان از مراتب انسانیّه محرومند، مردان نیز به کمالات خود نرسند.»

این بیان در منابع بهائی با مضمون روشن آمده که تا زنان به بالاترین امکانات خود نرسند، مردان نیز به بزرگی‌ای که می‌توانند داشته باشند نخواهند رسید. این مفهوم در مقالهٔ «Women and Social Progress» در Bahá’í World نیز نقل شده است.

این نکته بسیار مهم است: تساوی زن و مرد فقط مسئلهٔ زنان نیست. محرومیت زنان، مردان را نیز عقب نگه می‌دارد؛ خانواده را تضعیف می‌کند؛ جامعه را نامتعادل می‌سازد؛ و تمدن را از بخشی عظیم از خرد، لطافت، استقامت، بینش و ظرفیت خدمت محروم می‌کند.